Auteur archief: Steven

We staan vandaag met knikkende knieën op.

Als we aan de ervaren fietsers vragen waar we ons aan moeten verwachten krijgen we de meest lugubere antwoorden. Het lijkt een beetje op de beschrijving van Dante: het zwaarste wat ik ooit gedaan heb, de hel, sterven, ….
In plaats van 7 cirkels zijn er 33 haarspeldbochten.

We troosten ons dat dat de praat is van zij die het overleefd hebben. Caesar vond de Belgen ook de dappersten omdat hij ze verslaan heeft.

Desalniettemin liegen de statistieken niet.

De 7,6% van de stelvio vs 11,2% van de mortirolo.

Gelukkig begint de dag met enkele lichtere beklimmingen en een lange afdaling.

Quelli che stanno per morire ti salutano (we zijn tenslotte in Italië)

Hilarisch filmpke

Deze morgen begonnen met een rustig ontbijt, maar dat zal dan toch het enige rustige van de dag geweest zijn. We moesten ons inhouden, want morgen, komt de grote mortirolo.

Maar da’s dus niet gelukt. Na dagen ons haantjesgedrag onderdrukt te hebben, hebben we het tempo dan toch maar wat opgevoerd!

En dat was plezant. We zijn opnieuw bijna helemaal achteraan in het peleton gestart, en bij de drie hellingen vandaag hebben we er een heel deel voorbijgeknald. Goed geïndigd in het klassement zou je zeggen, maar nee, want bij elke bergtop moeten we toch een paar selfies nemen.

Op de top en in de afdaling werden we dan ingehaald door al die mannen (hou ouder hoe zotter ze afdalen) waarna wij ze op de volgende helling terug achter ons lieten. En dat hebben we een drietal keer herhaald. Zij vonden het maar niets, wij daarentegen…

Nadien zalig afdalen naar Livigno met aankomst rond de middag. Das nog ruim tijd om te recupereren en ons mentaal voor te bereiden voor morgen. En dat zal nodig zijn….

Wat een prachtige rit! Eerste een drietal hellingen en daarna bijna een uur aan een stuk afdalen (5km rondegemiddelde max 51km/u) om aan de voet van de Stelvio te belanden. En daarna hebben we moeten werken…. Ploegen…. Zweten…. And then some!

Eerst langs een forse berg stroom tot in het dorp Trafoi. Daarna tussen de naaldbossen haarspelden nemen(🤨), en uiteindelijk boven de boomgrens de laatste hoogtemeters tackelen.

Het einde was in zicht… maar wel nog 800 meter hoger

Vandaag staat er een kortere rit op het programma, maar slechts een beetje minder pittig.

Bestemming livigno, stad in italie, volledig tax free.

Dit omdat het in de winter zo moeilijk bereikbaar is, de regio desolaat is en vooral omdat de overheid de regio dan kon claimen, want ‘er wonen Italianen.’

Vandaag de ‘queen stage’ volgens het roadbook met eerst de Ofenpass die ons prachtige vergezichten zou moeten opleveren en daarna de Stelviopass, of de Stilfserjoch zoals hij/zij in het Duits heet.

We kijken er al naar uit, zeker naar de 48 haarspeldbochten van de Stelvio

Even reminder dat we in Zwitserland zijn: bagage moest aan de receptie staan om 06u30, ik om om 6u31 beneden en heb ze moeten tegenhouden voor Tom die ‘pas’ om 6u32 beneden was. Repliek: ‘Es ist 6u30!’

De eerste rit is binnen.

De dag startte windstil met een fijne toer rondom het stuwmeer ‘Reschensee’ en met een eerste kleine klimmetje en een leuke afdaling met haarspeldbochten richting Zwitserland.

Eerste technische panne: geen 4G in Zwitserland, is geen livetrack om onze tocht te volgen. Maar dat was dan ook de enige tegenvaller.

Prachtig weer, een prachtige tocht en volop zwenken en zwaaien in bochten tussen de buccolische Zwitserse landschappen. Fijner fietsen kan het niet worden.

We hebben het deze morgen ook strategisch aan boord gelegd: deze morgen zijn we helemaal relax naar de start gekomen, veel mensen waren wat aan het stressen, maar wij niet, we dachten, dat komt wel goed.

En het is goedgekomen, helemaal achteraan in de rij zijn we mogen starten. Een groot voordeel: er is niemand die ons heeft voorgestoken, wij daarentegen…

En nu even naar het zwembad, wat gaan relaxen. Straks iets eten en vroeg in bed, want worden begint de dag om 06u

Onze rustdag is verlopen zoals gepland.

Zonder stress ingeschreven, papieren in orde gebracht en bagage overgeladen in de door de organisatie voorziene zakken zodat ze alles vlot van hotel naar hotel kunnen transporteren. Al twee maal apfelstrudel verorberd om straks zeker niet door de benen te zakken en meerdere soorten alcoholvrij bier geproefd om te tonen dat we het hier menen! (Maar we hebben de indruk dat we niet de enigen zijn die al wat geoefend hebben)…

Tom, het sluitstuk van ons dream team is vandaag ook aangekomen.

En dan morgen is het zover! Onze eerste rit. Een opwarmertje van 76 km met 1374 hoogtemeter.