We kwamen, we zagen en de rest is geschiedenis.

Executive summary: Wat een tocht!

De weergoden waren ons goed gezind…. Maar dan alleen in het dal van vertrek. Eens we boven waren aan de passo de Foscagno, die we gisteren in de andere richting hadden beklommen, gingen de sluizen open. In een gietende & gutsende regen moesten we de afdaling doen naar de voet van de Mortirolo.

Het was al verduiveld koud op de pas en we konden ons niet opwarmen tijdens het afdalen omdat je daar niet voor moet duwen. Meestal is dat een feest, maar vandaag niet, en het duurde nog langer dan normaal ook omdat we bang waren om uit te glijden (sorry, niet bang maar voorzichtig) en dus ons niet konden laten gaan. Gelukkig waren we, in tegenstelling tot sommige andere fietsers, goed uitgerust en konden we uiteindelijk toch de voet van onze uitdaging bereiken. Na wat proviand in te slaan aan de bevoorradingspost begon het dan.

Ik kan er veel woorden aan vuilmaken, maar het is toch wel een beetje zoals beschreven. Geen enkele haarspeldbocht of stuk ertussen is onoverkomelijk, de muur van Hoei aan de Maas is steiler (19%), de Stelvio is langer (24km) en de oude kwaremont heeft kasseien, maar de mortirolo, die weet gewoon van geen ophouden. Iedereen puft, iedereen zucht, enkelen zijn afgestapt en velen beginnen te zigzaggen om het stijgingspercentage te matigen.

Maar wat een plezier om boven te komen en te poseren bij de mijlpaal op de top!